Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994) – 12 lipca

http://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

 

Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994)

12 lipca

Paisjusz, imię świeckie Arsenios Eznepidis (ur. 25 lipca 1924 w Farasie, zm. 12 lipca 1994 w Suroti) – starzec mnich z Góry Athos, autor pouczeń duchowych, prawosławny święty.

Życie

Urodził się w rodzinie greckiej w Kapadocji. W miesiąc po jego narodzeniu jego rodzice, razem z innymi greckimi mieszkańcami regionu musieli opuścić Azję Mniejszą i przenieść się do Grecji w ramach wymiany ludności między Grecją a Turcją. Wychowany w bardzo pobożnej rodzinie, Arsenios od dzieciństwa czytał żywoty świętych. Po ukończeniu szkoły podstawowej uzyskał kwalifikacje stolarza i podjął pracę w tym charakterze. W ostatnich latach II wojny światowej służył w armii greckiej jako radiotelegrafista, wyróżniając się odwagą. Po zakończeniu służby w 1949 i znalezieniu mężów dla swoich sióstr wstąpił do monasteru. W 1950 dotarł na Athos, gdzie został skierowany do klasztoru Esfigmenu. Po czteroletnim okresie nowicjatu złożył pierwsze śluby zakonne z imieniem Awerkiusz.

W 1956 złożył wieczyste śluby małej schimy, otrzymując nowe imię Paisjusz. Miało to miejsce w klasztorze Filoteu, gdzie mnich Paisjusz przeniósł się Czytaj dalej „Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994) – 12 lipca”

Reklamy

Άγιος Παιδομάρτυρας Γαβριήλ ο Πολωνός (+1690) – 11 Απριλίου

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Άγιος Παιδομάρτυρας Γαβριήλ ο Πολωνός (+1690)

11 Απριλίου

Ὁ Πολωνός παιδομάρτυρας Γαβριήλ γεννήθηκε στίς 22 Μαρτίου 1684 ἀπό μία εὐλαβή οἰκογένεια χωρικῶν στό χωριό Σβιέρκι, δίπλα στήν πόλι Ζαμπλούδου, περίπου δέκα χιλιόμετρα ἀπ᾽ τό Μπιαλιστόκ. Ἦταν μία δύσκολη ἐποχή γιά τούς Ὀρθοδόξους πιστούς πού δέχονταν πολλές πιέσεις καί ὑφίσταντο διωγμούς ἀπ᾽ τούς Οὐνίτες. Οἱ γονεῖς τοῦ Πέτρος καί Ἀναστασία Γόβδες κρατοῦσαν μέ συνέπεια τήν πίστι τῶν προγόνων τους τίς δύσκολες αὐτές ἡμέρες.

Ὁ Ἅγιος Γαβριήλ βαπτίσθηκε στό μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στό Ζαμπλούδου. Ἐνῶ ἀκόμα ἦταν μικρό παιδάκι, τόν χαρακτήριζε μία ὥριμη πνευματική αἴσθησι. Εἶχε πολύ μεγάλη ἀγάπη γιά τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους καί τούς βοηθοῦσε νά ξεχωρίζουν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐνισχύοντάς τους τήν πίστι. Ἡ εὐσέβεια καί ἡ εὐλάβεια πρός τό Θεό ἦταν ἔκδηλες. Προσευχόταν πολύ καί μέ θέρμη στό Θεό καί δέν τόν συγκινοῦσαν τά παιδικά παιχνίδια καί οἱ παιδικές χαρές καί διασκεδάσεις. Ἦταν πραγματικά ἕνα χαριτωμένο παιδί γεμάτο ἀγάπη καί Χάρι Θεοῦ. Ὅλοι τόν θαύμαζαν καί χαίρονταν μέ τήν παρουσία του.

Κάποιος, ὅμως, δέν χαιρόταν καθόλου. Ζήλευε καί μισοῦσε τόν μικρό αὐτό ἐπίγειο ἄγγελο. Ἦταν ὁ Σοῦτκο, ὁ πρόεδρος τοῦ χωριοῦ. Ὅχι μόνο δέν πίστευε στό Θεό, ἀλλά μᾶλλον τό ἀντίθετο, γιατί, ὅπως λέγαν οἱ κάτοικοι, διακατεχόταν ἀπ᾽ τόν δαίμονα. Ἤθελε μέ κάθε τρόπο νά σκοτώση αὐτό τό παιδί πού ὅλοι σέβονταν καί ἀγαποῦσαν. Περίμενε, λοιπόν, τήν κατάλληλη εὐκαιρία.

Ἦταν 11 Ἀπριλίου 1690. Ὁ Γαβριήλ ἦταν μόλις ἕξι ἐτῶν καί βρίσκονταν στό σπίτι του. Ὁ πατέρας του δούλευε στά χωράφια καί ἡ μητέρα του Ἀναστασία ἑτοίμασε φαγητό καί ξεκίνησε νά τό πάη στόν ἄνδρα της. Ὁ Σοῦτκο θεώρησε ὅτι βρῆκε τήν κατάλληλη εὐκαιρία. Σάν εἶδε ὅτι ὁ μικρός ἦταν μόνος, μπῆκε στό σπίτι, ἄρπαξε μέ μίσος τόν Γαβριήλ καί ἄρχισε νά τόν βασανίζει μέχρι θανάτου ἀπομυζώντας ἀργά τό αἷμα του. Ὁ μικρός Γαβριήλ ὑπέμεινε τό μαρτύριο καί ἄφησε τήν τελευταία του πνοή. Καί ὁ Θεός δέχτηκε τό μαρτύριο τοῦ μικροῦ δούλου του καί ὅπως θά δοῦμε τόν δόξασε πάρα πολύ.

Ὁ δολοφόνος Σοῦτκο, γιά νά ἀποκρύψη τό ἔγκλημά του, πῆρε τό σῶμα τοῦ παιδιοῦ, τό μετέφερε στήν ἄκρη τοῦ δάσους στό Σβιέρκι καί τό ἄφησε ἐκεῖ. Ὑπολόγιζε ὅτι σέ λίγο τά ἀρπακτικά πουλιά καί τά ἄγρια ζῶα θά κατασπάραζαν τό σῶμα του καί θά ἱκανοποιοῦσε ἀκόμα περισσότερο τό μίσος του. Ὁ Θεός, ὅμως, δέν τό ἐπέτρεψε. Μόλις ἔφυγε, ἐμφανίσθηκαν κάποια σκυλιά, τά ὁποῖα ἀνέλαβαν τήν προστασία του. Στάθηκαν φύλακες-άγγελοι στό μαρτυρικό σῶμα τοῦ παιδομάρτυρα καί δέν ἐπέτρεψαν σέ κανένα ἄγριο ζῶο νά πλησιάση.

Ὅταν γύρισε ἡ μητέρα του, εἶδε τά αἵματα καί ἀνησύχησε. Ὁ μικρός Γαβριήλ εἶχε ἐξαφανισθῆ. Ὅλο τό χωριό ἀναστατώθηκε. Οἱ κάτοικοι ἄρχισαν νά ψάχνουν παντοῦ. Ἔψαχναν ἐννιά ὁλόκληρες μέρες. Τελικά βρῆκαν τό σῶμα του καί γύρω γύρω τά σκυλιά. Ἔφερε πάνω του τά σημάδια τοῦ μαρτυρίου. Παράξενο, ὅμως, δέν παρατήρησαν σημάδια σήψεως. Μετέφεραν τό μαρτυρικό σῶμα του καί τό ἐνταφίασαν στό χωριό. Λίγο μετά μαθεύτηκε ἡ ἀλήθεια καί ποιός ἦταν ὁ αἴτιος τοῦ ἐγκλήματος. Οἱ χωρικοί τιμοῦσαν πλέον τόν Γαβριήλ ὡς μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ καί ὅταν πέθαινε κάποιο μικρό παιδί τό ἐνταφίαζαν δίπλα στόν τάφο τοῦ Ἁγ. Γαβριήλ γιά νά τιμήσουν τό μαρτυρικό θάνατό του.

Κάποτε γινόταν ἡ κηδεία ἑνός μικροῦ παιδιοῦ καί πρόσεξαν ὅτι ὁ τάφος τοῦ Ἁγ. Γαβριήλ εὐωδίαζε. Ἄνοιξαν τόν τάφο καί μέ συγκίνησι εἶδαν ὅτι τό σῶμα του, παρότι εἶχαν περάσει τόσα χρόνια, ἦταν ἄφθαρτο. Τό πῆραν μέ εὐλάβεια καί τό τοποθέτησαν στόν ὑπόγειο χῶρο τοῦ ναοῦ στό Σβιέρκι. Ἀπό τότε ἡ φήμη του διαδόθηκε καί πολύς κόσμος ἔτρεχε νά προσκυνήση. Ἔγιναν μάλιστα πολλά θαύματα. Τό μεγαλύτερο ἀπ᾽ ὅλα ἦταν τό ἑπόμενο. Εἶχε πέσει τότε μία ἐπιδημία καί πολλοί ἄνθρωποι ἔχασαν τή ζωή τους. Πάνω στήν ἀπελπισία τους οἱ πιστοί ἔτρεξαν καί παρακάλεσαν τόν Ἅγ. Γαβριήλ. Ἡ προσευχή τους εἰσακούσθηκε. Ἡ ἐπιδημία σταμάτησε καί οἱ ἄνθρωποι σώθηκαν καί δόξασαν τό Θεό πού δίνει τόση Χάρι στούς Ἁγίους Του.

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ