Święty Gabriel Zabłudowski (+1690)

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Święty Gabriel Zabłudowski (+1690)

Święty Gabriel Zabłudowski, męczennik, dzieciątko (Muczenik mładieniec Gawriił Zabłudowskij), 20 kwietnia / 3 maja (rocznica śmierci), 22 września (rocznica przeniesienia relikwii w 1992 r.) i trzecia niedziela po Pięćdziesiątnicy (Sobór świętych białoruskich).

Urodził się 22 marca 1684 r. w Zwierkach niedaleko Zabłudowa w pobożnej rodzinie Gowdelów. W dzieciństwie wyróżniał się wśród rówieśników pobożnością i stronieniem od zabaw.

20 kwietnia 1690 r. Gowdelów spotkało wielkie nieszczęście. Gabriel padł ofiarą mordu. Podczas nieobecności rodziców dziedzic wsi Zwierki – Szutko – porwał chłopca i przewiózł do Białegostoku. Tam dziecko poddano torturom. Z powodu upływu krwi Gabriel zmarł, a jego ciało potajemnie pozostawiono na skraju lasu w pobliżu wsi Zwierki.

Po odnalezieniu ciała pochowano je na cmentarzu niedaleko wsi. Po trzydziestu latach podczas jednego z pochówków nieumyślnie naruszono jego grób. Okazało się wówczas, że ciało nie uległo rozkładowi. Z wydarzeniem tym związanych było wiele uzdrowień. Ustała również panująca w okolicy epidemia.

Reklamy

Άγιος Παιδομάρτυρας Γαβριήλ ο Πολωνός (+1690) – 11 Απριλίου

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Άγιος Παιδομάρτυρας Γαβριήλ ο Πολωνός (+1690)

11 Απριλίου

Ὁ Πολωνός παιδομάρτυρας Γαβριήλ γεννήθηκε στίς 22 Μαρτίου 1684 ἀπό μία εὐλαβή οἰκογένεια χωρικῶν στό χωριό Σβιέρκι, δίπλα στήν πόλι Ζαμπλούδου, περίπου δέκα χιλιόμετρα ἀπ᾽ τό Μπιαλιστόκ. Ἦταν μία δύσκολη ἐποχή γιά τούς Ὀρθοδόξους πιστούς πού δέχονταν πολλές πιέσεις καί ὑφίσταντο διωγμούς ἀπ᾽ τούς Οὐνίτες. Οἱ γονεῖς τοῦ Πέτρος καί Ἀναστασία Γόβδες κρατοῦσαν μέ συνέπεια τήν πίστι τῶν προγόνων τους τίς δύσκολες αὐτές ἡμέρες.

Ὁ Ἅγιος Γαβριήλ βαπτίσθηκε στό μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στό Ζαμπλούδου. Ἐνῶ ἀκόμα ἦταν μικρό παιδάκι, τόν χαρακτήριζε μία ὥριμη πνευματική αἴσθησι. Εἶχε πολύ μεγάλη ἀγάπη γιά τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους καί τούς βοηθοῦσε νά ξεχωρίζουν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐνισχύοντάς τους τήν πίστι. Ἡ εὐσέβεια καί ἡ εὐλάβεια πρός τό Θεό ἦταν ἔκδηλες. Προσευχόταν πολύ καί μέ θέρμη στό Θεό καί δέν τόν συγκινοῦσαν τά παιδικά παιχνίδια καί οἱ παιδικές χαρές καί διασκεδάσεις. Ἦταν πραγματικά ἕνα χαριτωμένο παιδί γεμάτο ἀγάπη καί Χάρι Θεοῦ. Ὅλοι τόν θαύμαζαν καί χαίρονταν μέ τήν παρουσία του.

Κάποιος, ὅμως, δέν χαιρόταν καθόλου. Ζήλευε καί μισοῦσε τόν μικρό αὐτό ἐπίγειο ἄγγελο. Ἦταν ὁ Σοῦτκο, ὁ πρόεδρος τοῦ χωριοῦ. Ὅχι μόνο δέν πίστευε στό Θεό, ἀλλά μᾶλλον τό ἀντίθετο, γιατί, ὅπως λέγαν οἱ κάτοικοι, διακατεχόταν ἀπ᾽ τόν δαίμονα. Ἤθελε μέ κάθε τρόπο νά σκοτώση αὐτό τό παιδί πού ὅλοι σέβονταν καί ἀγαποῦσαν. Περίμενε, λοιπόν, τήν κατάλληλη εὐκαιρία.

Ἦταν 11 Ἀπριλίου 1690. Ὁ Γαβριήλ ἦταν μόλις ἕξι ἐτῶν καί βρίσκονταν στό σπίτι του. Ὁ πατέρας του δούλευε στά χωράφια καί ἡ μητέρα του Ἀναστασία ἑτοίμασε φαγητό καί ξεκίνησε νά τό πάη στόν ἄνδρα της. Ὁ Σοῦτκο θεώρησε ὅτι βρῆκε τήν κατάλληλη εὐκαιρία. Σάν εἶδε ὅτι ὁ μικρός ἦταν μόνος, μπῆκε στό σπίτι, ἄρπαξε μέ μίσος τόν Γαβριήλ καί ἄρχισε νά τόν βασανίζει μέχρι θανάτου ἀπομυζώντας ἀργά τό αἷμα του. Ὁ μικρός Γαβριήλ ὑπέμεινε τό μαρτύριο καί ἄφησε τήν τελευταία του πνοή. Καί ὁ Θεός δέχτηκε τό μαρτύριο τοῦ μικροῦ δούλου του καί ὅπως θά δοῦμε τόν δόξασε πάρα πολύ.

Ὁ δολοφόνος Σοῦτκο, γιά νά ἀποκρύψη τό ἔγκλημά του, πῆρε τό σῶμα τοῦ παιδιοῦ, τό μετέφερε στήν ἄκρη τοῦ δάσους στό Σβιέρκι καί τό ἄφησε ἐκεῖ. Ὑπολόγιζε ὅτι σέ λίγο τά ἀρπακτικά πουλιά καί τά ἄγρια ζῶα θά κατασπάραζαν τό σῶμα του καί θά ἱκανοποιοῦσε ἀκόμα περισσότερο τό μίσος του. Ὁ Θεός, ὅμως, δέν τό ἐπέτρεψε. Μόλις ἔφυγε, ἐμφανίσθηκαν κάποια σκυλιά, τά ὁποῖα ἀνέλαβαν τήν προστασία του. Στάθηκαν φύλακες-άγγελοι στό μαρτυρικό σῶμα τοῦ παιδομάρτυρα καί δέν ἐπέτρεψαν σέ κανένα ἄγριο ζῶο νά πλησιάση.

Ὅταν γύρισε ἡ μητέρα του, εἶδε τά αἵματα καί ἀνησύχησε. Ὁ μικρός Γαβριήλ εἶχε ἐξαφανισθῆ. Ὅλο τό χωριό ἀναστατώθηκε. Οἱ κάτοικοι ἄρχισαν νά ψάχνουν παντοῦ. Ἔψαχναν ἐννιά ὁλόκληρες μέρες. Τελικά βρῆκαν τό σῶμα του καί γύρω γύρω τά σκυλιά. Ἔφερε πάνω του τά σημάδια τοῦ μαρτυρίου. Παράξενο, ὅμως, δέν παρατήρησαν σημάδια σήψεως. Μετέφεραν τό μαρτυρικό σῶμα του καί τό ἐνταφίασαν στό χωριό. Λίγο μετά μαθεύτηκε ἡ ἀλήθεια καί ποιός ἦταν ὁ αἴτιος τοῦ ἐγκλήματος. Οἱ χωρικοί τιμοῦσαν πλέον τόν Γαβριήλ ὡς μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ καί ὅταν πέθαινε κάποιο μικρό παιδί τό ἐνταφίαζαν δίπλα στόν τάφο τοῦ Ἁγ. Γαβριήλ γιά νά τιμήσουν τό μαρτυρικό θάνατό του.

Κάποτε γινόταν ἡ κηδεία ἑνός μικροῦ παιδιοῦ καί πρόσεξαν ὅτι ὁ τάφος τοῦ Ἁγ. Γαβριήλ εὐωδίαζε. Ἄνοιξαν τόν τάφο καί μέ συγκίνησι εἶδαν ὅτι τό σῶμα του, παρότι εἶχαν περάσει τόσα χρόνια, ἦταν ἄφθαρτο. Τό πῆραν μέ εὐλάβεια καί τό τοποθέτησαν στόν ὑπόγειο χῶρο τοῦ ναοῦ στό Σβιέρκι. Ἀπό τότε ἡ φήμη του διαδόθηκε καί πολύς κόσμος ἔτρεχε νά προσκυνήση. Ἔγιναν μάλιστα πολλά θαύματα. Τό μεγαλύτερο ἀπ᾽ ὅλα ἦταν τό ἑπόμενο. Εἶχε πέσει τότε μία ἐπιδημία καί πολλοί ἄνθρωποι ἔχασαν τή ζωή τους. Πάνω στήν ἀπελπισία τους οἱ πιστοί ἔτρεξαν καί παρακάλεσαν τόν Ἅγ. Γαβριήλ. Ἡ προσευχή τους εἰσακούσθηκε. Ἡ ἐπιδημία σταμάτησε καί οἱ ἄνθρωποι σώθηκαν καί δόξασαν τό Θεό πού δίνει τόση Χάρι στούς Ἁγίους Του.

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ