Wideo: Cerkwie Podlasia

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

Cerkwie Podlasia

Reklamy

Video – Poland: Eastern Orthodox Churches

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Poland: Eastern Orthodox Churches

Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!

Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!

Święty Gabriel Zabłudowski (+1690)

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Święty Gabriel Zabłudowski (+1690)

Święty Gabriel Zabłudowski, męczennik, dzieciątko (Muczenik mładieniec Gawriił Zabłudowskij), 20 kwietnia / 3 maja (rocznica śmierci), 22 września (rocznica przeniesienia relikwii w 1992 r.) i trzecia niedziela po Pięćdziesiątnicy (Sobór świętych białoruskich).

Urodził się 22 marca 1684 r. w Zwierkach niedaleko Zabłudowa w pobożnej rodzinie Gowdelów. W dzieciństwie wyróżniał się wśród rówieśników pobożnością i stronieniem od zabaw.

20 kwietnia 1690 r. Gowdelów spotkało wielkie nieszczęście. Gabriel padł ofiarą mordu. Podczas nieobecności rodziców dziedzic wsi Zwierki – Szutko – porwał chłopca i przewiózł do Białegostoku. Tam dziecko poddano torturom. Z powodu upływu krwi Gabriel zmarł, a jego ciało potajemnie pozostawiono na skraju lasu w pobliżu wsi Zwierki.

Po odnalezieniu ciała pochowano je na cmentarzu niedaleko wsi. Po trzydziestu latach podczas jednego z pochówków nieumyślnie naruszono jego grób. Okazało się wówczas, że ciało nie uległo rozkładowi. Z wydarzeniem tym związanych było wiele uzdrowień. Ustała również panująca w okolicy epidemia.

Οδοιπορικό στην Πολωνία: Η επέμβαση της Παναγίας και η δύναμη του Τιμίου Σταυρού

http://holyvirginmary.wordpress.com

HOLY VIRGIN MARY MOTHER OF GOD

b0d8002058b1a844a885e1f1e698b2c6--tatra-mountains-dream-trips.jpg

Οδοιπορικό στην Πολωνία:

Η επέμβαση της Παναγίας και η δύναμη του Τιμίου Σταυρού

Γύρω στόν 17ο αἰ. στήν περιοχή ἔπεσε ἐπιδημία χολέρας. Οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν δίχως βοήθεια ἀπ᾽ τή φοβερή αὐτή μάστιγα. Ἡ κατάστασι τραγική. Κάποια μέρα ἡ φιλεύσπλαχνη Μητέρα τῶν Χριστιανῶν, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἐμφανίσθηκε „κατ᾽ ὄναρ” σέ κάποιον ἀσθενή καί βέβαια μελλοθάνατο. Τοῦ σύστησε νά πάη στό λόφο, πού εἶναι κτισμένο σήμερα τό μοναστήρι, μ᾽ ἕνα σταυρό καί νά τόν ἀφήση ἐκεῖ. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός ξεκίνησε μέ πίστι καί ἐλπίδα στά λόγια τῆς Παναγίας. Ἔφτασε στήν Γκραμπάρκα, ἔστησε τό σταυρό καί, ὤ τοῦ θαύματος, θεραπεύθηκε.

Τό θαῦμα μαθεύτηκε καί ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς τόν μιμήθηκαν. Ξεκινοῦσαν ἀπ᾽ τά χωριά καί τίς πόλεις τους μέ σταυρούς στά χέρια, περπατώντας πολλές φορές ἀρκετές μέρες, ἔφταναν στήν Γκραμπάρκα, ἔστηναν τούς σταυρούς καί θεραπεύονταν.

Ἔτσι μέ τήν ἐπέμβασι τῆς Παναγίας καί τή δύναμι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ οἱ ἄνθρωποι γλίτωσαν ἀπ᾽ τή φοβερή μάστιγα.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ – TRUTH TARGET

 

Άγιος Παιδομάρτυρας Γαβριήλ ο Πολωνός (+1690) – 11 Απριλίου

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Άγιος Παιδομάρτυρας Γαβριήλ ο Πολωνός (+1690)

11 Απριλίου

Ὁ Πολωνός παιδομάρτυρας Γαβριήλ γεννήθηκε στίς 22 Μαρτίου 1684 ἀπό μία εὐλαβή οἰκογένεια χωρικῶν στό χωριό Σβιέρκι, δίπλα στήν πόλι Ζαμπλούδου, περίπου δέκα χιλιόμετρα ἀπ᾽ τό Μπιαλιστόκ. Ἦταν μία δύσκολη ἐποχή γιά τούς Ὀρθοδόξους πιστούς πού δέχονταν πολλές πιέσεις καί ὑφίσταντο διωγμούς ἀπ᾽ τούς Οὐνίτες. Οἱ γονεῖς τοῦ Πέτρος καί Ἀναστασία Γόβδες κρατοῦσαν μέ συνέπεια τήν πίστι τῶν προγόνων τους τίς δύσκολες αὐτές ἡμέρες.

Ὁ Ἅγιος Γαβριήλ βαπτίσθηκε στό μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στό Ζαμπλούδου. Ἐνῶ ἀκόμα ἦταν μικρό παιδάκι, τόν χαρακτήριζε μία ὥριμη πνευματική αἴσθησι. Εἶχε πολύ μεγάλη ἀγάπη γιά τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους καί τούς βοηθοῦσε νά ξεχωρίζουν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐνισχύοντάς τους τήν πίστι. Ἡ εὐσέβεια καί ἡ εὐλάβεια πρός τό Θεό ἦταν ἔκδηλες. Προσευχόταν πολύ καί μέ θέρμη στό Θεό καί δέν τόν συγκινοῦσαν τά παιδικά παιχνίδια καί οἱ παιδικές χαρές καί διασκεδάσεις. Ἦταν πραγματικά ἕνα χαριτωμένο παιδί γεμάτο ἀγάπη καί Χάρι Θεοῦ. Ὅλοι τόν θαύμαζαν καί χαίρονταν μέ τήν παρουσία του.

Κάποιος, ὅμως, δέν χαιρόταν καθόλου. Ζήλευε καί μισοῦσε τόν μικρό αὐτό ἐπίγειο ἄγγελο. Ἦταν ὁ Σοῦτκο, ὁ πρόεδρος τοῦ χωριοῦ. Ὅχι μόνο δέν πίστευε στό Θεό, ἀλλά μᾶλλον τό ἀντίθετο, γιατί, ὅπως λέγαν οἱ κάτοικοι, διακατεχόταν ἀπ᾽ τόν δαίμονα. Ἤθελε μέ κάθε τρόπο νά σκοτώση αὐτό τό παιδί πού ὅλοι σέβονταν καί ἀγαποῦσαν. Περίμενε, λοιπόν, τήν κατάλληλη εὐκαιρία.

Ἦταν 11 Ἀπριλίου 1690. Ὁ Γαβριήλ ἦταν μόλις ἕξι ἐτῶν καί βρίσκονταν στό σπίτι του. Ὁ πατέρας του δούλευε στά χωράφια καί ἡ μητέρα του Ἀναστασία ἑτοίμασε φαγητό καί ξεκίνησε νά τό πάη στόν ἄνδρα της. Ὁ Σοῦτκο θεώρησε ὅτι βρῆκε τήν κατάλληλη εὐκαιρία. Σάν εἶδε ὅτι ὁ μικρός ἦταν μόνος, μπῆκε στό σπίτι, ἄρπαξε μέ μίσος τόν Γαβριήλ καί ἄρχισε νά τόν βασανίζει μέχρι θανάτου ἀπομυζώντας ἀργά τό αἷμα του. Ὁ μικρός Γαβριήλ ὑπέμεινε τό μαρτύριο καί ἄφησε τήν τελευταία του πνοή. Καί ὁ Θεός δέχτηκε τό μαρτύριο τοῦ μικροῦ δούλου του καί ὅπως θά δοῦμε τόν δόξασε πάρα πολύ.

Ὁ δολοφόνος Σοῦτκο, γιά νά ἀποκρύψη τό ἔγκλημά του, πῆρε τό σῶμα τοῦ παιδιοῦ, τό μετέφερε στήν ἄκρη τοῦ δάσους στό Σβιέρκι καί τό ἄφησε ἐκεῖ. Ὑπολόγιζε ὅτι σέ λίγο τά ἀρπακτικά πουλιά καί τά ἄγρια ζῶα θά κατασπάραζαν τό σῶμα του καί θά ἱκανοποιοῦσε ἀκόμα περισσότερο τό μίσος του. Ὁ Θεός, ὅμως, δέν τό ἐπέτρεψε. Μόλις ἔφυγε, ἐμφανίσθηκαν κάποια σκυλιά, τά ὁποῖα ἀνέλαβαν τήν προστασία του. Στάθηκαν φύλακες-άγγελοι στό μαρτυρικό σῶμα τοῦ παιδομάρτυρα καί δέν ἐπέτρεψαν σέ κανένα ἄγριο ζῶο νά πλησιάση.

Ὅταν γύρισε ἡ μητέρα του, εἶδε τά αἵματα καί ἀνησύχησε. Ὁ μικρός Γαβριήλ εἶχε ἐξαφανισθῆ. Ὅλο τό χωριό ἀναστατώθηκε. Οἱ κάτοικοι ἄρχισαν νά ψάχνουν παντοῦ. Ἔψαχναν ἐννιά ὁλόκληρες μέρες. Τελικά βρῆκαν τό σῶμα του καί γύρω γύρω τά σκυλιά. Ἔφερε πάνω του τά σημάδια τοῦ μαρτυρίου. Παράξενο, ὅμως, δέν παρατήρησαν σημάδια σήψεως. Μετέφεραν τό μαρτυρικό σῶμα του καί τό ἐνταφίασαν στό χωριό. Λίγο μετά μαθεύτηκε ἡ ἀλήθεια καί ποιός ἦταν ὁ αἴτιος τοῦ ἐγκλήματος. Οἱ χωρικοί τιμοῦσαν πλέον τόν Γαβριήλ ὡς μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ καί ὅταν πέθαινε κάποιο μικρό παιδί τό ἐνταφίαζαν δίπλα στόν τάφο τοῦ Ἁγ. Γαβριήλ γιά νά τιμήσουν τό μαρτυρικό θάνατό του.

Κάποτε γινόταν ἡ κηδεία ἑνός μικροῦ παιδιοῦ καί πρόσεξαν ὅτι ὁ τάφος τοῦ Ἁγ. Γαβριήλ εὐωδίαζε. Ἄνοιξαν τόν τάφο καί μέ συγκίνησι εἶδαν ὅτι τό σῶμα του, παρότι εἶχαν περάσει τόσα χρόνια, ἦταν ἄφθαρτο. Τό πῆραν μέ εὐλάβεια καί τό τοποθέτησαν στόν ὑπόγειο χῶρο τοῦ ναοῦ στό Σβιέρκι. Ἀπό τότε ἡ φήμη του διαδόθηκε καί πολύς κόσμος ἔτρεχε νά προσκυνήση. Ἔγιναν μάλιστα πολλά θαύματα. Τό μεγαλύτερο ἀπ᾽ ὅλα ἦταν τό ἑπόμενο. Εἶχε πέσει τότε μία ἐπιδημία καί πολλοί ἄνθρωποι ἔχασαν τή ζωή τους. Πάνω στήν ἀπελπισία τους οἱ πιστοί ἔτρεξαν καί παρακάλεσαν τόν Ἅγ. Γαβριήλ. Ἡ προσευχή τους εἰσακούσθηκε. Ἡ ἐπιδημία σταμάτησε καί οἱ ἄνθρωποι σώθηκαν καί δόξασαν τό Θεό πού δίνει τόση Χάρι στούς Ἁγίους Του.

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Prawosławie: Informacje ogólne

http://orthodox-heart-sites.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

Prawosławie: Informacje ogólne

Źródło:

http://www.prawoslawie.pl

http://www.prawoslawie.pl/prawoslawie/o-prawoslawiu/informacje-ogolne/

PRAWOSŁAWIE

Prawosławie, greckie słowo orthodoxia, to chrześcijaństwo powszechne. Słowo orthodoxia, ma dwojakie znaczenie, oznacza prawdziwą chwałę i prawdziwą wiarę. Ciekawostką jest fakt, że po rozłamie w Kościele Powszechnym w XIII wieku, nazwę „ortodoksi” nadały naszemu Kościołowi czynniki zewnętrzne. Prawosławie strzeże i głosi prawdziwą wiarę w Boga. Cechą ustroju zewnętrznego Kościoła Prawosławnego jest autokefalia. Poprzez to pojęcie (gr. autos – sam i kephale – głowa) rozumiemy niezależność Kościoła miejscowego, jako odrębnej jednostki wchodzącej w skład całego Kościoła Powszechnego. Wszystkie lokalne Kościoły prawosławne spojone są ze sobą wspólną wiarą, wspólnym prawem kanoniczym i kultem liturgicznym.

Rozproszone po całym świecie Prawosławie, składa się z Kościołów krajowych tworzonych przez poszczególne narody, które pozostają pod samodzielnym zarządem i różnią się między sobą miejscowymi zwyczajami i obrzędami paraliturgicznymi, zachowując wspólną istotę ducha nabożeństw.

Najwyższa władza Kościoła należy do Soboru autokefalicznych Kościołów, a warunkiem ważności decyzji jest udział w nim wszystkich Kościołów niezależnych. Soborowość w administracji kościelnej jest główną cechą odróżniającą Prawosławie od innych wyznań. Inną ważną cechą indywidualną Kościoła Prawosławnego jest fakt, iż wszyscy biskupi są wobec siebie równi; metropolita, czy patriarcha – to tylko primus inter pares, łac., „pierwszy wśród Czytaj dalej „Prawosławie: Informacje ogólne”

Święty Jan Maksymowicz z Szanghaju i San Francisco (+1966) – 2 lipca

https://stjohnmaximovitchofsanfrancisco.wordpress.com

ST JOHN MAXIMOVITCH OF SAN FRANCISCO

Święty Jan Maksymowicz

z Szanghaju i San Francisco (+1966)

2 lipca

Święty Jan Maksymowicz z Szanghaju i San Francisco, św. Jan Cudotwórca (urodzony 4 czerwca?/16 czerwca 1896 w Adamowce koło Charkowa, zmarły 2 lipca 1966 w Seattle) – święty Cerkwi prawosławnej, asceta i hierarcha Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, działający w połowie XX wieku w Rosji, Chinach i Stanach Zjednoczonych. Był poważanym pasterzem i ojcem duchowym o znacznej reputacji, szaleńcem bożym (rodzaj prawosławnego mistyka) i cudotwórcą (tytuł przypisywany świętym prawosławnym, którzy wsławili się wieloma cudami). Przypisywano mu dar jasnowidzenia, prorokowania i uzdrawiania.

Urodził się w 1896 we wsi Adamowka w guberni charkowskiej jako Michał Maksymowicz, w tej samej rodzinie, co święty Jan z Tobolska, którego w pewnych aspektach przypominał. Od 1907 do 1914 uczęszczał do szkoły wojskowej w Połtawie, w 1918 ukończył prawo w Cesarskim Uniwersytecie w Charkowie. W 1921 emigrował wraz z rodziną do Belgradu, gdzie w 1925 w Uniwersytecie Belgradzkim ukończył studia teologiczne. W 1926 został postrzyżony na mnicha w monasterze Miljkov i wyświęcony kilka lat później na kapłana prawosławnego otrzymując imię Jan po swoim świętym krewniaku. Przez kilka lat pracował jako nauczyciel, a w 1934 został ordynowany biskupem prawosławnej diecezji Szanghaju.

W Szanghaju biskup Jan kontynuował budowę soboru i starał się pogodzić wspólnotę prawosławną podzieloną ze względów etnicznych. Zaangażował się też w działalność w istniejących instytucjach charytatywnych i osobiście założył sierociniec i dom dla dzieci ubogich. Wtedy właśnie po raz pierwszy stał się znany dla cudów przypisywanych jego modlitwie, a jako osoba publiczna nie mógł już do końca ukrywać ascetycznego trybu życia jaki prowadził. Mimo że w czasie japońskiej okupacji z powodów duszpasterskich zignorował polecenie opuszczenia Szanghaju, władze japońskie nie czyniły mu przeszkód działalności. Jako jedyny prawosławny biskup w Chinach który odmówił podporządkowania się Cerkwi rosyjskiej pozostającej pod wpływami władz ZSRR, w 1946 został podniesiony do godności arcybiskupa przez Święty Synod Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej Poza Granicami Rosji.

Kiedy w Chinach do władzy doszli komuniści, wspólnota rosyjska w Chinach została zmuszona do opuszczenia kraju – początkowo osiedlając się w obozie dla uchodźców na filipińskiej wyspie Tubabao, następnie w Stanach Zjednoczonych i Australii. Arcybiskup Jan udał się osobiście do Waszyngtonu, by upewnić się, że jego lud otrzyma pozwolenie na osiedlenie się w Ameryce.

W 1951 Jan został arcybiskupem Europy Zachodniej z siedzibą w Paryżu, a następnie w Brukseli. Dzięki jego pracy nad żywotami świętych prawosławie poznało i otoczyło kultem wielu świętych Zachodu sprzed schizmy. Kontynuował też pracę charytatywną i duszpasterską rozpoczętą w Szanghaju.

W 1963 Święty Synod wybrał go arcybiskupem San Francisco. Tu także znalazł on podzieloną wspólnotę i nieukończoną katedrę. Chociaż ukończył jej budowę i doprowadził do częściowego pojednania we wspólnocie, stał się przedmiotem ataku swoich wrogów politycznych, którzy posunęli się do oskarżenia go o malwersacje finansowe przy budowie katedry. Został z tych zarzutów oczyszczony, ale stały się one dla niego powodem wielkiej troski w późnych latach życia. Jako biskup sprzyjał też działalności mnicha Serafina (Rose’a).

2 lipca 1966 (19 czerwca kalendarza juliańskiego) biskup Jan zmarł w Seattle – miał przepowiedzieć miejsce i czas swojej śmierci. Został pochowany pod ołtarzem soboru, którą zbudował w San Francisco, poświęconym Ikonie Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”. W 1994 w dwudziestą ósmą rocznicę śmierci został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji. Jego niezabalsamowane zwłoki, nieprzejawiające jednak śladów rozkładu, spoczywają obecnie w relikwiarzu w nawie katedry.

Wikipedia

Video – Πολωνία: Ορθόδοξες Εκκλησίες

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

Πολωνία: Ορθόδοξες Εκκλησίες

Prawosławie w Polsce

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

Prawosławie w Polsce

Źródło:

http://www.prawoslawie.pl

http://www.prawoslawie.pl/prawoslawie/o-prawoslawiu/prawoslawie-w-polsce/

PRAWOSŁAWIE

Obecność Prawosławia na ziemiach należących do Polski sięga IX. Wokół jego początków od lat toczą się dyskusje, które zasadniczo można sprowadzić do dwóch kwestii: zasięgu terytorialnego i trwałości misji cyrylo-metodiańskiej na terenach państwa Wiślan. Sama obec­ność obrządku w języku słowiańskim wydaje się nie budzić już żadnych wątpliwości. W Żywocie Metodego odnajdujemy następującą wzmiankę:

„Książę pogański, silny bardzo, sie­dzący na Wiśle, urągał wiele chrześcijanom i krzywdy im wyrządzał. Posławszy zaś do niego, [kazał mu] powiedzieć [Metody]: Dobrze [będzie] dla ciebie, synu, ochrzcić się z własnej woli na swojej ziemi, abyś nie był przymusem ochrzczony w niewoli na ziemi cudzej; i będziesz mnie wspo­minał. Tak też się stało”

Fakt ten potwierdzają zarówno Roczniki Kapituły Krakowskiej, które jako pierwszego biskupa krakowskiego wymieniają biskupa o słowiańskim imieniu Prochor (Prochorius), jak i wykopaliska archeolo­giczne na terenie Wiślicy i Krakowa. Analizy hi­storyczne wyraźnie wskazują na istnienie obrządku w języ­ku słowiańskim na terytorium współczesnej Polski. Teren Polski to miejsce zetknięcia się dwóch misji chrześcijańskich: prawosławnej cyrylo-metodiańskiej, która podążała ze strony państwa Morawskiego i drugiej łacińskiej, która dotarła ze strony Niemiec. Cyryl i Metody bracia pochodzenia greckiego przybyli na Morawy na zaproszenie księcia Rościsława w 863 roku. W dosyć szybkim czasie śww. Bracia Cyryl i Metody zyskali popularność, między innymi dlatego, że posługiwali się zrozumiałym językiem dla ogółu, językiem słowiańskim.

Św. Metody założył biskupstwo w Krakowie, było to pierwsze biskupstwo na terenach polskich obrządku nie łacińskiego. Chrześcijaństwo rozwijało się do czasu przyjęcia przez Mieszka I chrztu z rąk biskupów zachodnich. W związku z przyjęciem przez władcę państwa religii chrześcijańskiej obrządku zachodniego religia ta stała się wyznaniem uprzywilejowanym. W Polsce zwyciężył kościół zachodni, a obrządek cyrylo-metodiański, który funkcjonował na południowych obszarach ziem Polskich już za panowania Bolesława Chrobrego istniał w formie szczątkowej. Przez cały czas w Polsce zbiegały się szlaki kultu chrześcijaństwa wschodu i zachodu. Państwo polskie wraz ze zmieniającymi się granicami terytorialnymi miało większą lub mniejszą styczność z obrządkiem wschodnim, granica wschodnia była dosyć ruchoma i często obejmowała swym zasięgiem tereny, na których zamieszkiwali chrześcijanie obrządku wschodniego. Liczne koligacje małżeńskie między przedstawicielami władających rodów polskich z przedstawicielami dworów ruskich wzmocniły Kościół prawosławny.

W czasie, gdy ziemie Polskie były chrystianizowane, również Ruś Kijowska przyjęła chrzest z rąk Konstantynopola. Kościół prawosławny bardzo prężnie rozwijał się na Rusi Kijowskiej. Kiedy granice państwa polskiego przesuwały się na wschód, mimowolnie państwo było bogatsze o nowe tereny i ludność Czytaj dalej „Prawosławie w Polsce”