Wideo: Cerkwie Podlasia

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

Cerkwie Podlasia

Reklamy

Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994) – 12 lipca

http://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

 

Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994)

12 lipca

Paisjusz, imię świeckie Arsenios Eznepidis (ur. 25 lipca 1924 w Farasie, zm. 12 lipca 1994 w Suroti) – starzec mnich z Góry Athos, autor pouczeń duchowych, prawosławny święty.

Życie

Urodził się w rodzinie greckiej w Kapadocji. W miesiąc po jego narodzeniu jego rodzice, razem z innymi greckimi mieszkańcami regionu musieli opuścić Azję Mniejszą i przenieść się do Grecji w ramach wymiany ludności między Grecją a Turcją. Wychowany w bardzo pobożnej rodzinie, Arsenios od dzieciństwa czytał żywoty świętych. Po ukończeniu szkoły podstawowej uzyskał kwalifikacje stolarza i podjął pracę w tym charakterze. W ostatnich latach II wojny światowej służył w armii greckiej jako radiotelegrafista, wyróżniając się odwagą. Po zakończeniu służby w 1949 i znalezieniu mężów dla swoich sióstr wstąpił do monasteru. W 1950 dotarł na Athos, gdzie został skierowany do klasztoru Esfigmenu. Po czteroletnim okresie nowicjatu złożył pierwsze śluby zakonne z imieniem Awerkiusz.

W 1956 złożył wieczyste śluby małej schimy, otrzymując nowe imię Paisjusz. Miało to miejsce w klasztorze Filoteu, gdzie mnich Paisjusz przeniósł się Czytaj dalej „Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994) – 12 lipca”

Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!

Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!

Święty Gabriel Zabłudowski (+1690)

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Święty Gabriel Zabłudowski (+1690)

Święty Gabriel Zabłudowski, męczennik, dzieciątko (Muczenik mładieniec Gawriił Zabłudowskij), 20 kwietnia / 3 maja (rocznica śmierci), 22 września (rocznica przeniesienia relikwii w 1992 r.) i trzecia niedziela po Pięćdziesiątnicy (Sobór świętych białoruskich).

Urodził się 22 marca 1684 r. w Zwierkach niedaleko Zabłudowa w pobożnej rodzinie Gowdelów. W dzieciństwie wyróżniał się wśród rówieśników pobożnością i stronieniem od zabaw.

20 kwietnia 1690 r. Gowdelów spotkało wielkie nieszczęście. Gabriel padł ofiarą mordu. Podczas nieobecności rodziców dziedzic wsi Zwierki – Szutko – porwał chłopca i przewiózł do Białegostoku. Tam dziecko poddano torturom. Z powodu upływu krwi Gabriel zmarł, a jego ciało potajemnie pozostawiono na skraju lasu w pobliżu wsi Zwierki.

Po odnalezieniu ciała pochowano je na cmentarzu niedaleko wsi. Po trzydziestu latach podczas jednego z pochówków nieumyślnie naruszono jego grób. Okazało się wówczas, że ciało nie uległo rozkładowi. Z wydarzeniem tym związanych było wiele uzdrowień. Ustała również panująca w okolicy epidemia.

Prawosławie: Informacje ogólne

http://orthodox-heart-sites.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

Prawosławie: Informacje ogólne

Źródło:

http://www.prawoslawie.pl

http://www.prawoslawie.pl/prawoslawie/o-prawoslawiu/informacje-ogolne/

PRAWOSŁAWIE

Prawosławie, greckie słowo orthodoxia, to chrześcijaństwo powszechne. Słowo orthodoxia, ma dwojakie znaczenie, oznacza prawdziwą chwałę i prawdziwą wiarę. Ciekawostką jest fakt, że po rozłamie w Kościele Powszechnym w XIII wieku, nazwę „ortodoksi” nadały naszemu Kościołowi czynniki zewnętrzne. Prawosławie strzeże i głosi prawdziwą wiarę w Boga. Cechą ustroju zewnętrznego Kościoła Prawosławnego jest autokefalia. Poprzez to pojęcie (gr. autos – sam i kephale – głowa) rozumiemy niezależność Kościoła miejscowego, jako odrębnej jednostki wchodzącej w skład całego Kościoła Powszechnego. Wszystkie lokalne Kościoły prawosławne spojone są ze sobą wspólną wiarą, wspólnym prawem kanoniczym i kultem liturgicznym.

Rozproszone po całym świecie Prawosławie, składa się z Kościołów krajowych tworzonych przez poszczególne narody, które pozostają pod samodzielnym zarządem i różnią się między sobą miejscowymi zwyczajami i obrzędami paraliturgicznymi, zachowując wspólną istotę ducha nabożeństw.

Najwyższa władza Kościoła należy do Soboru autokefalicznych Kościołów, a warunkiem ważności decyzji jest udział w nim wszystkich Kościołów niezależnych. Soborowość w administracji kościelnej jest główną cechą odróżniającą Prawosławie od innych wyznań. Inną ważną cechą indywidualną Kościoła Prawosławnego jest fakt, iż wszyscy biskupi są wobec siebie równi; metropolita, czy patriarcha – to tylko primus inter pares, łac., „pierwszy wśród Czytaj dalej „Prawosławie: Informacje ogólne”

Ukochani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry, Chrystus zmartwychwstał!

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Ukochani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry, 

Chrystus zmartwychwstał!

Napełnieni światłem i radością ze Zmartwychwstania Pańskiego stawiamy kolejny krok na drodze tworzenia naszej strony internetowej, jakim jest otwarcie nowego działu. Cechy charakterystyczne zarówno tego działu, jak i podstawowego – głównej strony naszego Monasteru – są bardzo zbliżone. Po pierwsze, ich stworzenie oraz ciągły rozwój w całości zawdzięczamy naszym czcigodnym darczyńcom, którzy pragną pozostać anonimowi. Po drugie, cel również i tego dzieła jest święty, a jego motywy czyste i pokorne.

Jak z samej nazwy działu wynika, stanowi on pobożny dar dla terenów Miejsc Świętych oraz dla Patriarchatu Jerozolimy w ogóle. Miłość oraz szacunek, jakimi darzymy te Święte Relikwie były dla nas impulsem aby rozwinąć jeszcze bardziej tę próbę i przedstawić je światu w pełnym wymiarze. Bezsprzecznie zajmują one pierwsze miejsce wśród obiektów, które nasza Wiara otacza szczególnym szacunkiem i uwielbieniem, ponieważ to sam nasz Pan, Bóg-Człowiek Jezus Chrystus uświęcił je swoją obecnością w czasie swego zbawczego dzieła na ziemi.

Obowiązkiem każdego prawosławnego chrześcijanina jest wspierać oraz otaczać szacunkiem i miłością Święte Wzgórza Syjonu, na których wznosi się Matka wszystkich Kościołów oraz kolebka naszej Wiary – Jerozolima.
Niechaj Zmartwychwstały Pan szczodrze obdarza łaską oraz napełnia swym Świętym życiodajnym Światłem serca wszystkich ludzi.

Z życzeniami radości Zmartwychwstania

Igumen Monasteru

† Archimandryta Cyryl

Źródło:

https://www.impantokratoros.gr/C82073EE.pl.aspx

https://www.impantokratoros.gr/root.pl.aspx

Święty Antoni Supraski, Polska i Grecja (+1516)

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

Suprasl, Polska

Ikona

Ikona Świętych Antoniego i Teodozjusza Kijowsko-Pieczerskich

sw-antoni-supraski

Święty Antoni Supraski, Polska i Grecja (+1516)

Święty Antoni Supraski urodził się na terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego w rodzinie prawosławnej, o której statusie społecznym nic nie wiadomo. Również jego imię świeckie jest nieznane. Według tradycji w młodości odznaczał się gwałtownym charakterem i w gniewie popełnił zbrodnię zabójstwa. Pragnąc odpokutować za grzech, wstąpił do monasteru w Supraślu, co miało miejsce przed 1506.

Uważając sprawowaną pokutę za niewystarczającą, Antoni prosił przełożonego monasteru o zezwolenie na udanie się do kraju muzułmańskiego, by mógł zostać męczennikiem. Ihumen nie wyraził jednak zgody. Antoni otrzymał jedynie pozwolenie na wyjazd na Górę Athos (Grecja), gdzie złożył śluby wielkiej schimy i przyjął imię Onufry. Następnie udał się do Tesalonik (Grecja) i wszedł do meczetu urządzonego w dawnej cerkwi Matki Bożej, po czym demonstracyjnie zaczął się modlić. Został aresztowany i wtrącony do więzienia, żądano od niego przejścia na islam. Mnich konsekwentnie jednak odmawiał i atakował tę religię. Wreszcie został na Czytaj dalej „Święty Antoni Supraski, Polska i Grecja (+1516)”

Święty Jakub Niecwietow (+1865) – Oświeciciela Ludów Alaski

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

http://usaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

USA OF MY HEART

Święty Jakub Niecwietow (+1865)

Oświeciciela Ludów Alaski

26 lipca

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

Jakub Niecwietow (ur. 1802 na wyspie Atka, zm. 26 czerwca 1864 w Sitce) – rosyjski kapłan prawosławny. Prowadził działalność misyjną wśród autochtonicznych mieszkańców Alaski. Święty prawosławny.

Jakub (Jakow) Igoriewicz Niecwietow urodził się w rodzinie Rosjanina z Tobolska, pracownika Towarzystwa Rosyjsko-Amerykańskiego, i Marii Aleksiejewej, rdzennej Amerykanki z Atki. Ukończył studia teologiczne w Irkucku, po czym wrócił do Ameryki i ożenił się z Rosjanką o imieniu Anna Simieonowna. Rok później przyjął święcenia diakońskie, a następnie kapłańskie i został skierowany do pracy w parafii św. Mikołaja w Atce. Był pierwszym kapłanem prawosławnym, który urodził się na kontynencie amerykańskim.

Jako proboszcz ks. Niecwietow kontynuował na obszarze Wysp Andrejanowa działalność misyjną zainicjowaną przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Założył również szkołę parafialną, w której wykładał język rosyjski. Przetłumaczył tekst Biblii na język aleucki, zaś razem z innym późniejszym świętym Innocentym z Alaski opracował alfabet dla tego języka. Po piętnastu latach Czytaj dalej „Święty Jakub Niecwietow (+1865) – Oświeciciela Ludów Alaski”

Święty Jan Maksymowicz z Szanghaju i San Francisco (+1966) – 2 lipca

https://stjohnmaximovitchofsanfrancisco.wordpress.com

ST JOHN MAXIMOVITCH OF SAN FRANCISCO

Święty Jan Maksymowicz

z Szanghaju i San Francisco (+1966)

2 lipca

Święty Jan Maksymowicz z Szanghaju i San Francisco, św. Jan Cudotwórca (urodzony 4 czerwca?/16 czerwca 1896 w Adamowce koło Charkowa, zmarły 2 lipca 1966 w Seattle) – święty Cerkwi prawosławnej, asceta i hierarcha Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, działający w połowie XX wieku w Rosji, Chinach i Stanach Zjednoczonych. Był poważanym pasterzem i ojcem duchowym o znacznej reputacji, szaleńcem bożym (rodzaj prawosławnego mistyka) i cudotwórcą (tytuł przypisywany świętym prawosławnym, którzy wsławili się wieloma cudami). Przypisywano mu dar jasnowidzenia, prorokowania i uzdrawiania.

Urodził się w 1896 we wsi Adamowka w guberni charkowskiej jako Michał Maksymowicz, w tej samej rodzinie, co święty Jan z Tobolska, którego w pewnych aspektach przypominał. Od 1907 do 1914 uczęszczał do szkoły wojskowej w Połtawie, w 1918 ukończył prawo w Cesarskim Uniwersytecie w Charkowie. W 1921 emigrował wraz z rodziną do Belgradu, gdzie w 1925 w Uniwersytecie Belgradzkim ukończył studia teologiczne. W 1926 został postrzyżony na mnicha w monasterze Miljkov i wyświęcony kilka lat później na kapłana prawosławnego otrzymując imię Jan po swoim świętym krewniaku. Przez kilka lat pracował jako nauczyciel, a w 1934 został ordynowany biskupem prawosławnej diecezji Szanghaju.

W Szanghaju biskup Jan kontynuował budowę soboru i starał się pogodzić wspólnotę prawosławną podzieloną ze względów etnicznych. Zaangażował się też w działalność w istniejących instytucjach charytatywnych i osobiście założył sierociniec i dom dla dzieci ubogich. Wtedy właśnie po raz pierwszy stał się znany dla cudów przypisywanych jego modlitwie, a jako osoba publiczna nie mógł już do końca ukrywać ascetycznego trybu życia jaki prowadził. Mimo że w czasie japońskiej okupacji z powodów duszpasterskich zignorował polecenie opuszczenia Szanghaju, władze japońskie nie czyniły mu przeszkód działalności. Jako jedyny prawosławny biskup w Chinach który odmówił podporządkowania się Cerkwi rosyjskiej pozostającej pod wpływami władz ZSRR, w 1946 został podniesiony do godności arcybiskupa przez Święty Synod Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej Poza Granicami Rosji.

Kiedy w Chinach do władzy doszli komuniści, wspólnota rosyjska w Chinach została zmuszona do opuszczenia kraju – początkowo osiedlając się w obozie dla uchodźców na filipińskiej wyspie Tubabao, następnie w Stanach Zjednoczonych i Australii. Arcybiskup Jan udał się osobiście do Waszyngtonu, by upewnić się, że jego lud otrzyma pozwolenie na osiedlenie się w Ameryce.

W 1951 Jan został arcybiskupem Europy Zachodniej z siedzibą w Paryżu, a następnie w Brukseli. Dzięki jego pracy nad żywotami świętych prawosławie poznało i otoczyło kultem wielu świętych Zachodu sprzed schizmy. Kontynuował też pracę charytatywną i duszpasterską rozpoczętą w Szanghaju.

W 1963 Święty Synod wybrał go arcybiskupem San Francisco. Tu także znalazł on podzieloną wspólnotę i nieukończoną katedrę. Chociaż ukończył jej budowę i doprowadził do częściowego pojednania we wspólnocie, stał się przedmiotem ataku swoich wrogów politycznych, którzy posunęli się do oskarżenia go o malwersacje finansowe przy budowie katedry. Został z tych zarzutów oczyszczony, ale stały się one dla niego powodem wielkiej troski w późnych latach życia. Jako biskup sprzyjał też działalności mnicha Serafina (Rose’a).

2 lipca 1966 (19 czerwca kalendarza juliańskiego) biskup Jan zmarł w Seattle – miał przepowiedzieć miejsce i czas swojej śmierci. Został pochowany pod ołtarzem soboru, którą zbudował w San Francisco, poświęconym Ikonie Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”. W 1994 w dwudziestą ósmą rocznicę śmierci został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji. Jego niezabalsamowane zwłoki, nieprzejawiające jednak śladów rozkładu, spoczywają obecnie w relikwiarzu w nawie katedry.

Wikipedia

Prawosławie w Polsce

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

Prawosławie w Polsce

Źródło:

http://www.prawoslawie.pl

http://www.prawoslawie.pl/prawoslawie/o-prawoslawiu/prawoslawie-w-polsce/

PRAWOSŁAWIE

Obecność Prawosławia na ziemiach należących do Polski sięga IX. Wokół jego początków od lat toczą się dyskusje, które zasadniczo można sprowadzić do dwóch kwestii: zasięgu terytorialnego i trwałości misji cyrylo-metodiańskiej na terenach państwa Wiślan. Sama obec­ność obrządku w języku słowiańskim wydaje się nie budzić już żadnych wątpliwości. W Żywocie Metodego odnajdujemy następującą wzmiankę:

„Książę pogański, silny bardzo, sie­dzący na Wiśle, urągał wiele chrześcijanom i krzywdy im wyrządzał. Posławszy zaś do niego, [kazał mu] powiedzieć [Metody]: Dobrze [będzie] dla ciebie, synu, ochrzcić się z własnej woli na swojej ziemi, abyś nie był przymusem ochrzczony w niewoli na ziemi cudzej; i będziesz mnie wspo­minał. Tak też się stało”

Fakt ten potwierdzają zarówno Roczniki Kapituły Krakowskiej, które jako pierwszego biskupa krakowskiego wymieniają biskupa o słowiańskim imieniu Prochor (Prochorius), jak i wykopaliska archeolo­giczne na terenie Wiślicy i Krakowa. Analizy hi­storyczne wyraźnie wskazują na istnienie obrządku w języ­ku słowiańskim na terytorium współczesnej Polski. Teren Polski to miejsce zetknięcia się dwóch misji chrześcijańskich: prawosławnej cyrylo-metodiańskiej, która podążała ze strony państwa Morawskiego i drugiej łacińskiej, która dotarła ze strony Niemiec. Cyryl i Metody bracia pochodzenia greckiego przybyli na Morawy na zaproszenie księcia Rościsława w 863 roku. W dosyć szybkim czasie śww. Bracia Cyryl i Metody zyskali popularność, między innymi dlatego, że posługiwali się zrozumiałym językiem dla ogółu, językiem słowiańskim.

Św. Metody założył biskupstwo w Krakowie, było to pierwsze biskupstwo na terenach polskich obrządku nie łacińskiego. Chrześcijaństwo rozwijało się do czasu przyjęcia przez Mieszka I chrztu z rąk biskupów zachodnich. W związku z przyjęciem przez władcę państwa religii chrześcijańskiej obrządku zachodniego religia ta stała się wyznaniem uprzywilejowanym. W Polsce zwyciężył kościół zachodni, a obrządek cyrylo-metodiański, który funkcjonował na południowych obszarach ziem Polskich już za panowania Bolesława Chrobrego istniał w formie szczątkowej. Przez cały czas w Polsce zbiegały się szlaki kultu chrześcijaństwa wschodu i zachodu. Państwo polskie wraz ze zmieniającymi się granicami terytorialnymi miało większą lub mniejszą styczność z obrządkiem wschodnim, granica wschodnia była dosyć ruchoma i często obejmowała swym zasięgiem tereny, na których zamieszkiwali chrześcijanie obrządku wschodniego. Liczne koligacje małżeńskie między przedstawicielami władających rodów polskich z przedstawicielami dworów ruskich wzmocniły Kościół prawosławny.

W czasie, gdy ziemie Polskie były chrystianizowane, również Ruś Kijowska przyjęła chrzest z rąk Konstantynopola. Kościół prawosławny bardzo prężnie rozwijał się na Rusi Kijowskiej. Kiedy granice państwa polskiego przesuwały się na wschód, mimowolnie państwo było bogatsze o nowe tereny i ludność Czytaj dalej „Prawosławie w Polsce”